ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πέθανε ο σπουδαίος ζωγράφος Αλέκος Φασιανός - Σφράγισε με το έργο του μια ολόκληρη εποχή

16/1/2022









Έφυγε απόψε από τη ζωή, σε ηλικία 87 ετών, ο Αλέκος Φασιανός. Ο εμβληματικός ζωγράφος, που σφράγισε με το έργο του μια ολόκληρη εποχή , τα τελευταία χρόνια προβλήματα υγείας.

Ο Αλέκος Φασιανός άφησε την τελευταία του πνοή σπίτι του, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του Μαρίζα και τα δύο τους παιδιά.

Ποιος ήταν ο Αλέκος Φασιανός
Ο Αλέκος Φασιανός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε βιολί στο Ωδείο Αθηνών και ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1955-1960) με τον Γιάννη Μόραλη. Λίγο μετά την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα (1960, γκαλερί Α23), πήγε στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην Ecole des Βeaux-Αrts, κοντά στους Clairin και Dayez (1962-64). Τελικά εγκαταστάθηκε πιο μόνιμα στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου έζησε επί 35 χρόνια, κρατώντας πάντως μια στενή και τακτική σχέση με την Ελλάδα.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τέχνης του διαμορφώθηκαν βαθμιαία, στη διάρκεια της διαμονής του στο Παρίσι, όπου είχε την ευκαιρία να εξοικειωθεί, μεταξύ άλλων, με τις μοντέρνες τάσεις της δεκαετίας του 1960. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλους έλληνες καλλιτέχνες της γενιάς του, δεν συντάχθηκε εμφανώς με τα ευρωπαϊκά πρωτοποριακά ρεύματα της εποχής. Παρέμεινε πιστός στην παραστατική ζωγραφική και στις ελληνικές καταβολές του, διατηρώντας μέχρι τέλους το σεβασμό του για κάποια διδάγματα της γενιάς του 30, την αγάπη του για την ελληνική τέχνη (αρχαία, βυζαντινή, λαϊκή), και τους ισχυρούς δεσμούς του με τη βιωμένη εμπειρία του ελληνικού χώρου.

Στα θέματά του κυριαρχεί η ανθρώπινη φιγούρα, η οποία αποδίδεται αρχικά με μια ηθελημένη απλοϊκότητα, αλλά με τον καιρό εξελίσσεται και αποκτά μια κυρίαρχη παρουσία στο χώρο. Σχεδιάζεται σχηματοποιημένα, με λιτά και καθαρά περιγράμματα, σε συνθέσεις επίπεδες με ελάχιστη φωτοσκίαση. Συχνά το χρώμα απλώνεται έντονο και εννιαίο σε όλη την επιφάνεια της μορφής, δίνοντας μια εντυπωσιακή μνημειακότητα στην εικόνα, η οποία λειτουργεί κυρίως ποιητικά και όχι ρεαλιστικά. Τα μοτίβα που κατά καιρούς εμφανίζονται στη ζωγραφική του, τόσο τα καθαρώς ανθρωποκεντρικά (ποδηλάτες, καπνιστές, ερωτικά ζευγάρια, κ.ά) όσο και εκείνα που περιγράφουν αντικείμενα ή χώρους, προέρχονται καταρχήν από μια οικεία καθημερινότητα, η οποία όμως παίρνει μια μυθική διάσταση, ιδίως όταν υπάρχουν και άμεσες αναφορές σε πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.
Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων γνωστών ποιητών και συγγραφέων στην Ελλάδα και τη Γαλλία (των Ελύτη, Ταχτσή, Καβάφη, Aragon, Apollinaire κ.ά.). Έχει επίσης σχεδιάσει αφίσες και γραμματόσημα. Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και άλλους θιάσους, σε παραστάσεις αρχαίου δράματος και σύγχρονων έργων. Επίσης έχει εκδόσει δικά του κείμενα, πεζά και ποιητικά. Το 2000 φιλοτέχνησε έργα για το Σταθμό Μεταξουργείο του αθηναϊκού Μετρό. Έχουν γυριστεί τέσσερις ταινίες για το έργο του, από την ελληνική και τη γαλλική τηλεόραση, ενώ κυκλοφορούν αρκετές μονογραφίες του. Το 1999 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και το 2010 τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση με το παράσημο της Legion d’Honneur (Officier des Lettres et des Arts).

Παρουσίασε το έργο του σε περισσότερες από 70 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Η τελευταία αναδρομική του έκθεση έγινε στην Εθνική Πινακοθήκη (2004), με τίτλο Φασιανός, Μυθολογίες του καθημερινού. Συμμετείχε επανειλημμένα σε ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη του κόσμου (Μπιενάλε Sao Paulo 1971, Μπιενάλε Βενετίας 1972, Ευρωπάλια, Βρυξέλλες 1982, Μπιενάλε Γραφιστικής Μπάντεν – Μπάντεν 1985, κ. ά.).





Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Συγγραφής Θεατρικού Έργου 2020

27/12/2021

«Οι Βελόνες της Νεραντζιάς» του Παναγιώτη Καλυβίτη, το «HAPPY PLACE» της Ελένης Κωστοπούλου και οι «Δεκατρείς ιστορίες που πήρε το νερό» της Ελευθερίας Μιχαηλίδη, απέσπασαν από κοινού το Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου έτους 2020. Επίσης ομόφωνα, η αντίστοιχη επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού απένειμε το Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου για Παιδιά στο έργο «Καλά Χριστούγεννα αγαπητέ μου Τσάρλι» της Σοφίας-'Αννας Θεοφάνους, και τρεις Επαίνους στα παιδικά θεατρικά «Κανελόριζα» της Βασιλικής Κωνσταντοπούλου, «ΑΝΗΣΥΧΟ ΠΝΕΥΜΑ» της Σοφίας Μαργαρίτη, και «Μια Παραμυθοκόρη, Ένας Ραφτάκος και το Δέντρο που μιλούσε Παραμύθια», της Μαρίας Γαρυφαλλιάς Δενδρινού.

Το Κρατικό Βραβείο για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς έτους 2020 «Χρύσα Σπηλιώτη» απέσπασε το θεατρικό έργο «Τέσσερις Γυναίκες Αποχωρούν» του Χρήστου 'Ανθη, και Έπαινο στο «ΦΟΥΙΤ» του Αλέξανδρου Χαντζή.
Τα Κρατικά Βραβεία Συγγραφής Θεατρικού Έργου 2020 ανακοινώθηκαν σήμερα και όπως πληροφορεί η σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού «λόγω των δυσμενών συνθηκών με τις οποίες δοκιμάζεται η καλλιτεχνική δημιουργία, αυξήθηκε κατά πολύ το χρηματικό έπαθλο που συνόδευε τα βραβεία. Επίσης, η αρμόδια Επιτροπή μπορεί να απονέμει και έπαινο σε έργο διακρίθηκε για την καινοτομία του.

Οι θίασοι του ελεύθερου θεάτρου που θα εντάξουν στο ρεπερτόριό τους έργα που έχουν τιμηθεί με Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού έργου, επιχορηγούνται από το ΥΠΠΟΑ για το ανέβασμα τους, με τους όρους που εκάστοτε ισχύουν».Αναλυτικότερα τα βραβεία ανά κατηγορία και το σκεπτικό της Επιτροπής έχουν ως εξής:

Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού ΈργουΗ Επιτροπή, η οποία αποτελείται από τους:

Νίκο Διαμαντή, σκηνοθέτη, ως πρόεδρο και τα μέλη:

Αμαλία Κοντογιάννη, θεατρολόγο, υπεύθυνη δραματολογίου και μέλος της Επιτροπής αξιολόγησης και κρίσης παραστάσεων του Κ.Θ.Β.Ε.,

Ρένη Πιττακή, ηθοποιό,

Ανδρέα Φλουράκη, θεατρικό συγγραφέα,

Δημήτρη Τάρλοου, σκηνοθέτη, μεταφραστή, ηθοποιό, καλλιτεχνικό διευθυντή του Θεάτρου «Πορεία» και ιδρυτή της Εταιρείας Θεάτρου «Δόλιχος»,

αξιολόγησε τα 125 έργα που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό, και απονέμει ομόφωνα το Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου έτους 2020, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο επτά χιλιάδων (7.000) ευρώ, από κοινού στα εξής θεατρικά έργα:Α) «Οι Βελόνες της Νεραντζιάς» του Παναγιώτη Καλυβίτη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Κλημεντίνη Εράσμου».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της Επιτροπής, πρόκειται για ένα θεατρικό με άμεση γλώσσα που υπογραμμίζει τους φόβους, την θλίψη και την βία, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, στα χρόνια της πανδημίας, καθώς και την εξέλιξη της ιστορίας του έργου, δεκαεννέα χρόνια μετά.Β) «HAPPY PLACE» της Ελένης Κωστοπούλου, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Nick-Back».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της Επιτροπής, πρόκειται για ένα θεατρικό που απαρτίζεται από μικρούς μονολόγους για τα εγκλήματα του παρελθόντος των χαρακτήρων του έργου, οι οποίοι νομίζουν πως είναι θαμμένα καλά, αλλά με την πρώτη αφορμή βγαίνουν στην επιφάνεια πιο ζωντανά από ποτέ, γκρεμίζοντας το προσωπείο της ευυπόληπτης ζωής τους.Γ)«Δεκατρείς ιστορίες που πήρε το νερό» της Ελευθερίας Μιχαηλίδη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Αγγέλα Γαβριηλίδη».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της Επιτροπής, πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θεατρικό έργο με σκηνικό μία οργανωμένη παραλία. Κατά τη διάρκεια μίας καλοκαιρινής ημέρας εξελίσσονται δεκατρείς γλυκόπικρες «στιγμές», οι οποίες αναδεικνύουν στοιχεία της σύγχρονης αστικής ζωής με ειλικρίνεια, ενσυναίσθηση και χιούμορ.Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου για ΠαιδιάΗ Επιτροπή, η οποία αποτελείται από τους:

Τάκη Τζαμαργιά, σκηνοθέτη, ηθοποιό, εκπαιδευτικό, μέλος του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Ε.Ε.Π.) του Ε.Κ.Π.Α., ως πρόεδρο και τα μέλη:

Μαρία Καρανάνου, θεατρολόγο, υπεύθυνη Εκδόσεων & Βιβλιοπωλείου-Πωλητηρίου του Εθνικού Θεάτρου,

Μαρία Δημάκη - Ζώρα, Επίκουρη Καθηγήτρια Θεατρολογίας Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ, με γνωστικό αντικείμενο «Θεατρολογία: Νεοελληνική Δραματουργία και Πολιτισμός» και Σύμβουλο - Καθηγήτρια στο ΕΑΠ, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Δημιουργική Γραφή»,

Δήμητρα - Βικτωρία Πανάγου, θεατρική συγγραφέα, σκηνογράφο,

Εδουάρδο - Δημήτριο Γεωργίου, ηθοποιό, σκηνογράφο, αρχιτέκτονα,

αξιολόγησε τα 40 έργα που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό, και απονέμει ομόφωνα το Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου για Παιδιά έτους 2020, το οποίο συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ, στο θεατρικό έργο «Καλά Χριστούγεννα αγαπητέ μου Τσάρλι» της Σοφίας-Άννας Θεοφάνους, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Lotte Ingersol».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της Επιτροπής, το θεατρικό έργο «Καλά Χριστούγεννα αγαπητέ μου Τσάρλι» της Σοφίας-Άννας Θεοφάνους είναι γραμμένο με αμεσότητα και ζωντάνια, που μπορεί να συγκινήσει, να τέρψει αλλά και να αφυπνίσει κριτικά το παιδικό και εφηβικό κοινό. Πρόκειται για τη συνάντηση δύο εφήβων-ενός αγοριού και ενός κοριτσιού-σε μια προσπάθεια να συναντηθούν, με έναν τοίχο ανάμεσά τους να τους εμποδίζει και να τους αναγκάζει να εκμυστηρευθούν τις προσωπικές τους αγωνίες και ανάγκες, αλλά να γίνεται τελικά η αφορμή να αποκαλυφθούν οι διαφορετικοί κόσμοι από όπου προέρχονται και να δουν ο ένας τον άλλον με τα μάτια της φαντασίας και της ψυχής τους. Το κείμενο - καλά δομημένο και ανεπτυγμένο με οικονομία - συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης θεατρικής γραφής, σκιαγραφεί με απλότητα αλλά και σταθερότητα τους χαρακτήρες των δύο εφήβων ηρώων, αξιοποιεί αρμονικά την εναλλαγή μεταξύ χιούμορ και σοβαρότητας, μεταξύ ποιητικότητας και ρεαλισμού, και αναδεικνύει φλέγοντα θέματα της κοινωνικής ζωής και των διαπροσωπικών σχέσεων - οικογένεια, μοναξιά, ανάγκη επικοινωνίας, μετανάστευση και διαφορετικότητα. Παράλληλα, ενώ αναδεικνύει αναγνωρίσιμα στοιχεία κοινωνικών, έμφυλων και πολιτισμικών συμπεριφορών αποφεύγει εύστοχα τη στερεοτυπική λειτουργία τους. Με μια γλώσσα ζωντανή, άμεση, περιεκτική, καθόλου κατασκευασμένη, το τραύμα της προσφυγιάς συναντά τα κεκαλυμμένα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου. Ο λόγος του είναι σύγχρονος και ανεπιτήδευτος και η ανέλιξη της δράσης κορυφώνεται χωρίς κενά και με σφιχτό ρυθμό. Το έργο διακρίνεται για την πρωτοτυπία και ευρηματικότητά του, συνιστά πρωτογενή δημιουργία με δραματική συμπύκνωση και σκηνική ευελιξία χωρίς περιορισμούς. Είναι ευρηματικό χωρίς να καταφεύγει σε κανενός είδους εντυπωσιασμό, συγκινεί αλλά και προβληματίζει χωρίς διδακτισμό και ενισχύει την ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ σκηνής και πλατείας. Ένα έργο καλογραμμένο, ευαίσθητο και συγκινητικό που είναι έτοιμο να παρουσιαστεί στη σκηνή.Επίσης, η Επιτροπή ομόφωνα απονέμει τρεις Επαίνους, στα εξής έργα:Α) «Κανελόριζα» της Βασιλικής Κωνσταντοπούλου, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Πηνελόπη Ζερβάκου», με το εξής σκεπτικό:

Πρόκειται για ένα καλογραμμένο έργο, με ενδιαφέρουσα πλοκή, που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών. Χρησιμοποιεί ως βάση τη δομή του παραδοσιακού παραμυθιού για να πλάσει όμως ένα πρωτότυπο παραμύθι κι έναν κόσμο αληθοφανή αλλά και παραμυθένιο. Οι αναφορές στην παράδοση (δημοτικό τραγούδι, παραδοσιακά παραμύθια) συνθέτουν έναν καινούργιο φανταστικό κόσμο χωρίς να μένουν προσκολλημένες στην ελληνική παράδοση και τα γνωστά λαϊκά παραμύθια. Η πλοκή είναι περιπετειώδης και ενδιαφέρουσα και κλασικά στοιχεία δραματουργίας χρησιμοποιούνται με πολύ αποτελεσματικό τρόπο. Το έργο τελειώνει επίσης με έναν πολύ ενδιαφέροντα, πρωτότυπο και τολμηρό τρόπο για έργο που απευθύνεται σε ανήλικους θεατές. Η Κανελόριζα είναι επίσης ένα κείμενο που διαθέτει όλα τα στοιχεία που το καθιστούν άμεσα παραστάσιμο ενώ αφήνει χώρο στους διάφορους συντελεστές (σκηνοθέτη, σκηνογράφο, μουσικό, χορογράφο και ηθοποιούς) να αναπτύξουν την δουλειά τους και να προτείνουν τη δική τους παραστασιακή ερμηνεία.Β) «ΑΝΗΣΥΧΟ ΠΝΕΥΜΑ», της Σοφίας Μαργαρίτη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «ΚΑΜΠΟΥΚΙ», με το εξής σκεπτικό:

Έργο που βασίζεται σε μια πρωτότυπη και πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, αναδεικνύοντας μια άγνωστη πτυχή της ελληνικής ιστορίας, χωρίς στόμφο και διδακτισμό. Παρά τις όποιες δραματουργικές και παραστασιακές δυσκολίες που αναγνωρίζονται στο κείμενο, είναι από τα λίγα κείμενα του διαγωνισμού που ξέφευγε από τις παραδοσιακές θεματικές και παρουσίαζε μια νέα ιδέα με ολοκληρωμένο τρόπο. Γ) «Μια Παραμυθοκόρη, Ένας Ραφτάκος και το Δέντρο που μιλούσε Παραμύθια», της Μαρίας Γαρυφαλλιάς Δενδρινού, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Νίκος Γαρουφάλλου», με το εξής σκεπτικό: Έργο που αξιοποιεί διακειμενικά στοιχεία με σύγχρονο τρόπο, ενώ παράλληλα προβάλλει αγαπημένα και γνωστά στα παιδιά παραμυθικά μοτίβα. Πρόκειται για μια μίξη παραμυθιών και χαρακτήρων από παραδοσιακό παραμυθιακό υλικό, που έχει γίνει με ευαισθησία και εφευρετικότητα. Αν και θα περίμενε κανείς περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης της σκηνικής δράσης, είναι ένα γοητευτικό παραμύθι, με όμορφο λόγο και με συνεχείς αναφορές, που λειτουργούν ως στοιχεία αναπόλησης της παιδικής ηλικίας και μπορεί να παρουσιαστεί άμεσα στη σκηνή.Γ) «Μια Παραμυθοκόρη, Ένας Ραφτάκος και το Δέντρο που μιλούσε Παραμύθια», της Μαρίας Γαρυφαλλιάς Δενδρινού, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Νίκος Γαρουφάλλου», με το εξής σκεπτικό:

Έργο που αξιοποιεί διακειμενικά στοιχεία με σύγχρονο τρόπο, ενώ παράλληλα προβάλλει αγαπημένα και γνωστά στα παιδιά παραμυθικά μοτίβα. Πρόκειται για μια μίξη παραμυθιών και χαρακτήρων από παραδοσιακό παραμυθιακό υλικό, που έχει γίνει με ευαισθησία και εφευρετικότητα. Αν και θα περίμενε κανείς περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης της σκηνικής δράσης, είναι ένα γοητευτικό παραμύθι, με όμορφο λόγο και με συνεχείς αναφορές, που λειτουργούν ως στοιχεία αναπόλησης της παιδικής ηλικίας και μπορεί να παρουσιαστεί άμεσα στη σκηνή.Κρατικό Βραβείο Συγγραφής για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς «Χρύσα Σπηλιώτη».Η Επιτροπή Κρατικού Βραβείου για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς, η οποία αποτελείται από τους:

Αντώνη Αντωνίου, σκηνοθέτη, ηθοποιό, ως πρόεδρο και τα μέλη:

Λεία Βιτάλη, θεατρική συγγραφέα,

Έλενα Πέγκα, συγγραφέα, σκηνοθέτιδα,

Λίλλυ Μελεμέ, σκηνοθέτιδα, ηθοποιό,

Γεώργιο Πεφάνη, καθηγητή Θεατρολογίας - Φιλοσοφίας και Θεωρίας του Θεάτρου και του Δράματος στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, κριτικό θεάτρου και καθηγητή σύμβουλο και συντονιστή του ΕΑΠ,

αξιολόγησε τα 113 έργα που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό, και απονέμει ομόφωνα το Κρατικό Βραβείο για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς έτους 2020, το οποίο συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ, στο θεατρικό έργο, «Τέσσερις Γυναίκες Αποχωρούν» του Χρήστου Άνθη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Ratchet», με το εξής σκεπτικό:

Είναι έργο που έχει αρκετή θεατρικότητα και ικανοποιητικούς διαλόγους και μπορεί να γίνει κάτι δημιουργικό στα 'χέρια' ενός καλού θιάσου και καλού σκηνοθέτη.Η Επιτροπή ομόφωνα αποφάσισε επίσης να απονείμει Έπαινο στο έργο:«ΦΟΥΙΤ» του Αλέξανδρου Χαντζή, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Σουλιπόν», με το εξής σκεπτικό:

Είναι έργο με αρκετά στοιχεία θεατρικότητας που με μια περισσότερη προσοχή θα μπορούσε να βελτιωθεί. Η Επιτροπή εύχεται να ανεβεί και αυτό το έργο από έναν αξιόλογο θίασο και να έχουν και τα δύο βραβευμένα έργα ένα καλό θεατρικό ταξίδι.

Πέθανε η τραγουδίστρια Χριστιάνα

28/11/2021
Η Χριστιάνα, που είχε γεννηθεί το 1953, έχασε τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο το απόγευμα της Κυριακής, ενώ τα τελευταία χρόνια έπασχε από Αλτσχάιμερ.


Στη δισκογραφία της περιλαμβάνονται μεγάλες επιτυχίες όπως τα τραγούδια «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε», «Τα μάτια σου», «Τι να μας κάνει η νύχτα», «Σαριμπιντάμ», «Η νύχτα θέλει», «Εβγα, τελάλη μου», «Χόρεψε με ένα ταγκό», «Μίλα μου» (με τον Δάκη) και βέβαια το περίφημο «Τελειώσαμε λοιπόν».
Στο πλευρό της όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια ήταν η οικογένειά της, ο πρώην σύζυγός της Δημήτρης Σταμάτης (ο οποίος στο παρελθόν είχε διατελέσει νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας αλλά και βουλευτής της ΝΔ)  αλλά και τα δύο παιδιά τους.
Η Χριστιάνα Λαβίδα προερχόταν από καλλιτεχνική οικογένεια: αδερφή της είναι η Βασιλική Λαβίνα, σύζυγος του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου, και ξαδέλφη της η Ελένη Βιτάλη.

Charlie Watts: Ο «βηματοδότης» των Rolling Stones που «προτιμούσε» τη τζαζ

25/8/2021

Ακούω τους Rolling Stones, από πολύ μικρή ηλικία, από 5 χρονών, χάρη στον μεγαλύτερο ξάδελφό μου, οπότε έχω συνδέσει μεγάλα κομμάτια της ζωής μου μαζί τους. Όπως είναι φυσικό, το να αποχαιρετάς έναν μουσικό σαν τον Τσάρλι Γουότς, είναι χρέος και ενδοσκόπηση ταυτόχρονα… Το πένθος ακολουθεί…

Ένας ιδιαίτερος μουσικός

Ο Τσάρλι Γουότς, δεν ήταν ο σταρ ντράμερ, δεν έσκαβε τα τύμπανα σαν τον Τζον Μπόναμ των Led Zeppelin , δεν είχε τη λύσσα και την έκρηξη του Κιθ Μουν των Who, ούτε έκανε τα σόλο του Τζίντζερ Μπέϊκερ των Cream. Ο Τσάρλι Γουότς, ήταν ο σταθερός βηματοδότης των Rolling Stones! Ένας ντράμερ παλαιάς κοπής, που άφηνε τα μουσικά κομμάτια να αναπνέουν, που συνόδευε το γκρουπ, που κρατούσε τα «ίσα», που έκανε τα πιο έξυπνα «σπασίματα» πάνω στις κατά κύριο λόγο «moderatο» συνθέσεις της πρώτης περιόδου, των Rolling Stones.

Ακούστε την εισαγωγή του «Honky Tonk Women» και θα καταλάβετε πόσο λίγο, και πόσο πολύ, έπαιζε ο Τσάρλι στα τύμπανα. 

Ακούστε τον ρυθμό να «βαραίνει» και να σηκώνεται από το χτύπημα της «κουδούνας» του. Ακούστε τον να διπλώνει (σχεδόν) τον ρυθμό στο κουπλέ, και στα σόλα της κιθάρας να κάνει την «κουδούνα» του να ακούγεται σαν σταγόνες της βροχής πάνω στον τσίγκο της στέγης, στάζοντας μεταλλικές στιγμές στις κιθάρες που σέρνονται… 

Το «Honky Tonk Women» είναι ένα κομμάτι που δύσκολα παίζεται από τους ροκάδες, όχι γιατί είναι δύσκολες οι κιθάρες του, αλλά γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να παιχτούν τα τύμπανα του Τσάρλι.



Ακούστε τον στο «Gimme Shelter», σχεδόν αόρατος στην αρχή, βάζει έναν βαρύ ρυθμό που στη συνέχεια σπάει, λες και κατεβαίνει σκαλοπάτια, κι ύστερα όταν τα φωνητικά μπαίνουν λέγοντας «kiss away, Kiss away…» ελαφρώνει τον ίδιο ρυθμό με διπλά χτυπήματα.

Ακούστε τον τί παίζει στο «Sympathy for the Devil», στην αρχή αθέατος, κρατάει το κομμάτι στον αέρα, πίσω από τα μπόνγκος του Μπράιαν Τζόουνς, παίζει δαιμονικά όλο το κομμάτι με «σκουπάκια», τα οποία σταδιακά «ανοίγει» σε όλα τα τομ! Αυτός ήταν ο κύριος Τσάρλι Γουότς.

Ο Τσάρλι γεννήθηκε το 1941, στο καταστραμμένο από τις βόμβες της Λουφτβάφε, Γουέμπλεϊ, στο βορειοδυτικό Λονδίνο, κι έμενε -όπως οι περισσότεροι στη  γειτονιά- σε σπίτι «prefab», μέχρι να μετακομίσει η οικογένεια στο Κίνκσμπουρι, σπούδασε γραφικές τέχνες, αγαπούσε τη μουσική, αλλά τρέφοντας μια υποσυνείδητη απέχθεια για τους βαρύγδουπους ήχους (λόγω βομβαρδισμών), ερωτεύτηκε τα τύμπανα, και τη ντραμς, ακούγοντας τον Τσίκο Χάμιλτον να παίζει με τα «σκουπάκια» του, το «Walking Shoes».

Το 1961, ο Τσάρλι γνώρισε τον Αλέξις Κόρνερ, τον πατριάρχη των μπλουζ στο Λονδίνο, ο οποίος του πρότεινε να ενταχθεί στο γκρουπ του, τους «Blues Incorporated». Μέσω του Αλέξις Κόρνερ, ο Τσάρλι γνώρισε τον Μπράιαν Τζόουνς, τον Κιθ Ρίτσαρντς και τον Μικ Τζάγκερ, και οι ζωές τους από τον Ιανουάριο του 1963, δέθηκαν για πάντα.

Λεπτός, λιγομίλητος, έμοιαζε με Ινδιάνο, έμεινε πιστός μέχρι τέλους μαζί τους, αν και η μουσική που έπαιζαν «ίσως δεν ήταν» η αγαπημένη του.  Οι άλλοι Stones, πάντα τον πείραζαν για το λόγο αυτό! Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια ραδιοφωνική συνέντευξη στην Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, την ακούγαμε live με τον δημοσιογράφο κι αδελφικό μου φίλο, Τέλη Τσιπιανίτη (RIP), όταν κάποια στιγμή ο Αμερικάνος δημοσιογράφος ρώτησε κάθε μέλος των Rolling Stones, ποιος είναι ο αγαπημένος από τους δίσκος του γκρουπ. Ο Τζάγκερ ανέφερε το «Aftermath» και το «Let it Bleed», ο Ρίτσαρντς το «Beggars Banquet» και το «Exile on main Street», όταν ρωτήθηκε ο Τσάρλι, έμεινε σιωπηλός, τη σιωπή διαδέχθηκε η αμηχανία, και την αμηχανία τα βροντερά γέλια του Μικ Τζάγκερ και του Κιθ Ρίτσαρντς που άρχισαν να φωνάζουν εν χορώ: «Είδατε; Από καιρό υποπτευόμαστε ότι δεν γουστάρει πια τη μουσική μας!»




Πολυτάλαντος καλλιτέχνης

  Ο Τσάρλι Γουότς, έπαιζε παράλληλα με τζαζ μουσικούς, έκανε τα δικά του μουσικά σχήματα «Charlie Watts Orchestra», και «Charlie Watts Quintet», έπαιζε τύμπανα και για την ιστορική μπούγκι μπάντα «Rocket 88», αλλά δεν παρέλειπε να ασκεί τις γραφιστικές του ικανότητες προσφέροντας σκίτσα για το «sleeve» του άλμπουμ των Rolling Stones, «Between the Buttons», ένα από τα πρώιμα άλμπουμ του γκρουπ, στο οποίο δίνει τα πρώτα δείγματα της μουσικής ευφυίας του (άκου το «My Obsession» και το «All Sold Out»).

 Επίσης το 1964, προχώρησε στην έκδοση μιας δουλειάς με σκίτσα (cartoon) προς τιμήν του μεγάλου σαξοφωνίστα της τζαζ, Τσάρλι Πάρκερ (the Bird), με τίτλο: Ode to a High Flying Bird. Σχεδίασε (μαζί με τον Τζάγκερ), την περίφημη «σκηνή λωτό» για την μεγάλη τουρνέ, «Tour of the Americas» (1975), σχεδίασε τη σκηνή της τουρνέ «Steel Wheels/Urban Jungle Tour» (1989-1990), τη σκηνή για την τουρνέ «Bridges to Babylon Tour» (1997-1998) που είδαμε στην Αθήνα, τη σκηνή της «Licks Tour» (2002-2003), και τη σκηνή της τουρνέ «A Bigger Band Tour» (2005-2007).

Ο Τσάρλι Γουότς, διαγνώστηκε με καρκίνο του λάρυγγα το 2004, αλλά συνέχισε με το συγκρότημα, μέχρι τις 5 Αυγούστου του 2021, που δήλωσε πως δεν θα ακολουθούσε την αμερικανική τουρνέ «No Filter Tour», λόγω κούρασης, και θα τον αντικαταστούσε προσωρινά, ο Στιβ Τζόρνταν.

Παντρεμένος με την Σίρλεϊ Αν Σέπερντ, από το 1964, είχε μια κόρη, την Σεραφίνα, ενώ πάντα φιλόζωος, τον Μάιο του 2020, υιοθέτησε ένα θηλυκό γκρεϊχάουντ, την Susie, γλυτώνοντάς την από το κύκλωμα των κυνοδρομιών.

Πέθανε, τριγυρισμένος από την οικογένειά του, αφήνοντας τους υπόλοιπους τρεις Rolling Stones να παίζουν πλέον μελαγχολικά το «Waiting on a Friend», πίνοντας μόνοι στο μπαρ τις μπίρες τους, χωρίς τον Μπίλυ Ουάϊμαν, κι αυτόν που έπαιζε στο συγκεκριμένο κομμάτι ένα αργό διακριτό «stomp», «λες και χόρευε αργά με κλακέτες».

Αντίο, κύριε Τσάρλι Γουότς.


TOPONTIKI

Πέθανε η θρυλική ερμηνεύτρια Μίλβα

24/4/2021

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 81 ετών η διάσημη Ιταλίδα τραγουδίστρια Μαρία Ίλβα Μπιολκάτι, γνωστή στο κοινό ως Μίλβα, μετέδωσαν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης επικαλούμενα την οικογένειά της.

Η Μίλβα, που ήταν άρρωστη εδώ και χρόνια, πέθανε χθες Παρασκευή το βράδυ στο Μιλάνο, δήλωσε η οικογένειά της στο ιταλικό πρακτορείο Ansa.

Είχε ερμηνεύσει μερικές από τις μεγαλύτερες ιταλικές επιτυχίες των δεκαετιών του '60 και του '70, ενώ τα εντυπωσιακά, κόκκινα μαλλιά της ήταν αναγνωρίσιμα πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας της.

"Η Μίλβα ήταν μια από τις πιο έντονες ερμηνεύτριες του ιταλικού τραγουδιού. Η φωνή της προκαλούσε έντονα συναισθήματα σε ολόκληρες γενιές. Ήταν μια μεγάλη Ιταλίδα, μια καλλιτέχνις που ξεκίνησε από τη γενέτειρά της για να ανέβει στις διεθνείς σκηνές”, σχολίασε ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσεσκίνι.

Γεννημένη στις 17 Ιουλίου 1939 στο χωριό Γκόρο της επαρχία Εμίλια – Ρομάνια στη βόρεια Ιταλία, η Μίλβα έκανε την εμφάνισή της στον καλλιτεχνικό κόσμο της Ιταλίας στο φεστιβάλ τραγουδιού του Σαν Ρέμο το 1961.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ψηφιακές «βόλτες» από το σπίτι με παράθυρο στην ιστορία και τον κόσμο

27/3/2021

Διαδικτυακές περιηγήσεις στην Αθήνα για παιδιά, αλλά και όλη την οικογένεια, διοργανώνει έως και τις 28 Απριλίου ο ΟΠΑΝΔΑ σε συνεργασία με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης.

Οι ψηφιακές βόλτες στην Αθηνά κινούνται σε δέκα θεματικές ενότητες και στόχος τους είναι να δείξουν την ιστορία «με έναν διαφορετικό τρόπο, να δώσουν φωνή σε κτήρια, δρόμους, μνημεία, εκκλησίες, περιοχές που συχνά προσπερνάμε αδιάφορα».

Με φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό, λογοτεχνικά κείμενα που συνδέονται με την πόλη, μουσικές αλλά και με προσκεκλημένους που θα προσθέσουν τις δικές τους μαρτυρίες, οι διαδικτυακές περιηγήσεις θα ανατρέξουν στο νήμα της ιστορίας από την αρχαιότητα, την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821, την νεώτερη ιστορία έως σήμερα. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και ελεύθερη από τη σελίδα του ΟΠΑΝΔΑ στο Facebook: www.facebook.com/opanda.gr ενώ το πρόγραμμα είναι διαθέσιμο εδώ: https://ekedisi.gr/diadiktyakes-periigiseis-stin-athina-apo-ton-opanda-kai-to-moyseio-scholikis-zois-kai-ekpaideysis/

Μια κινηματογραφική πρόταση για παιδιά και εφήβους φέρνει η Ελληνοαμερικανική Ένωση σε συνεργασία με το Petit Plan, δράση του ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, από τις 29 Μαρτίου έως και τις 2 Απριλίου. Το πρώτο διαδικτυακό φεστιβάλ αμερικανικών ταινιών μικρού μήκους «Petit Plan: Americana» θα είναι προσβάσιμο δωρεάν, για όλη την Ελλάδα και με ελληνικούς υπότιτλους από την ιστοσελίδα: https://video.petitplan.org.

Στο πλαίσιο της δράσης θα προβληθούν περισσότερες από 30 ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους που έχουν διακριθεί και συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ. Όπως εξηγούν οι συντελεστές «πρόκειται για ταινίες που εστιάζουν στον αμερικανικό τρόπο ζωής και θίγουν κοινωνικά ζητήματα όπως το προσφυγικό, ο ρατσισμός, ο σχολικός εκφοβισμός και η διαφορετικότητα, αλλά και ζητήματα που αφορούν στο νεανικό κοινό με σκοπό την δημιουργία συζήτησης για τα διαφορετικά αλλά και κοινά σημεία με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα». Περισσότερες πληροφορίες και δράσεις για παιδιά είναι επίσης διαθέσιμες στον σύνδεσμο: https://events.hau.gr/paidikes-ekdhlwseis/

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Λύγισε ο πατέρας του Θεόφιλου Βανδώρου: «Πάλεψε με τον καρκίνο, ήταν ένας πάρα πολύ καλός γιος

11/3/2021

Πέθανε σε ηλικία 60 ετών ο Θεόφιλος Βανδώρος, ο ηθοποιός που έγινε γνωστός μέσα από τη σειρά «Τμήμα Ηθών».

Ο Βασίλης Σπυρόπουλος, παιδικός φίλος του ηθοποιού Θεόφιλου Βανδώρου, έκανε γνωστή την είδηση του θανάτου του, την οποία επιβεβαίωσε και ο πρόεδρος του Σωματείου των Ελλήνων Ηθοποιών Σπύρος Μπιμπίλας.

Η θλιβερή είδηση του θανάτου έγινε γνωστή ξημερώματα Πέμπτης προκαλώντας βαθιά θλίψη στην οικογένεια, τους φίλους του και σε όλους όσοι είχαν συνεργαστεί μαζί του. Πρωταγωνιστής σε πολλές δημοφιλείς σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, μεταξύ των οποίων και το «Τμήμα Ηθών», μέσα από το οποίο έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό, και γιος του επίσης γνωστού ηθοποιού Νίκου Βανδώρου, ήταν από τις πλέον αγαπημένες φυσιογνωμίες του εγχώριου τηλεοπτικού και θεατρικού χώρου.

«Ήταν ένας πάρα πολύ καλός γιος»

Ο πατέρας του ηθοποιού, Νίκος Βανδώρος, που σήμερα βρίσκεται στην ηλικία των 96 ετών, μίλησε στην εκπομπή «Ευτυχείτε» και, χωρίς να μπορέσει να κρύψει τη θλίψη που του προκάλεσε ο θάνατος του γιου του Θεόφιλου, αποκάλυψε πως ο ηθοποιός έδωσε μάχη με τον καρκίνο αλλά δεν κατάφερε να βγει νικητής.

«Αρρώστησε από τον άθλιο τον καρκίνο, που πλήττει τόσο κόσμο. Δεν βλεπόμασταν πολύ τον τελευταίο καιρό. Ήταν ακαριαίο. Τον τελευταίο καιρό εκδηλώθηκε. Πόνεσα πάρα πολύ που τον έχασα. Πάρα πολύ. Ήταν ένας έξοχος άνθρωπος, ένας πάρα πολύ καλός γιος, αυτό ήταν» είπε ο Νίκος Βανδώρος, που ήταν επίσης ηθοποιός, ξεσπώντας σε λυγμούς.

Η ΕΡΤ ενισχύει την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή

4/2/2021

Με το συνολικό ποσό των 5.101.000 ευρώ ενίσχυσε η ΕΡΤ την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή, το 2020, στο πλαίσιο της εφαρμογής του νόμου για το 1,5%, βάσει του οποίου οι τηλεοπτικοί οργανισμοί υποχρεούνται να καταβάλουν το εν λόγω ποσοστό επί των κερδών τους προς αυτή την κατεύθυνση.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ, σε αυτό το πλαίσιο, ενέκρινε τις εισηγήσεις της Επιτροπής Κινηματογράφου και διέθεσε 4.801.000 ευρώ για την παραγωγή 61 ταινιών μεγάλου μήκους.

Συγκεκριμένα, 40 εγχώριων και διεθνών παραγωγών, δύο ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού (low budget), 18 ντοκιμαντέρ και μιας ολοκληρωμένης ταινίας. Επίσης, διέθεσε 300.000 ευρώ για την παραγωγή 15 ταινιών μικρού μήκους από το πρόγραμμα «Μicrofilm».



Ιταλία: Κέντρο εμβολιασμού - Ένα από τα σημαντικότερα μουσεία σύγχρονης τέχνης
22/1/2021

Το Castello di Rivoli Museo d’Arte Contemporanea πρόσφερε τις αίθουσες του για να βοηθήσει το πρόγραμμα εμβολιασμού στην Ιταλία, χώρα που επλήγη βαρύτατα από την πανδημία. Το μουσείο στο Τορίνο θα είναι ο πρώτος χώρος πολιτισμού που μετατρέπεται σε κέντρο εμβολιασμού για το κοινό όταν ξεκινήσει το πιλοτικό πρόγραμμα τον Μάρτιο ή Απρίλιο, ανάλογα με την εξέλιξη του εμβολιασμού των υγειονομικών και των μεγάλης ηλικίας ασθενών σε νοσοκομεία, οι οποίοι προηγούνται.


Σε ανακοίνωσή της, η διευθύντρια του μουσείου Carolyn Christov-Bakargiev υπογράμμισε ότι το μουσείο είναι «καλά εξοπλισμένο» για την πρωτοβουλία, διαθέτοντας τον αναγκαίο χώρο για την τήρηση αποστάσεων. Επιπλέον, είναι εξασφαλισμένος ο έλεγχος του αέρα, η ασφάλεια και τα πρωτόκολλα εισόδου που απαιτούνται για την καλή λειτουργία ενός κέντρου εμβολιασμού. «Οι φιλικοί φύλακες του μουσείου μας είναι καλά εκπαιδευμένοι στον έλεγχο των κινήσεων του κοινού» πρόσθεσε η Christov-Bakargiev.


Το μουσείο συνεργάζεται με τις υγειονομικές αρχές του Τορίνου σε αυτή την πρωτοβουλία. Ο τρίτος όροφος, με εμβαδόν άνω των 3.000 τετραγωνικών μέτρων, θα δοθεί για τον εμβολιασμό, ενώ το πρόγραμμα εκθέσεων του μουσείου θα συνεχίσει στους δύο κάτω ορόφους όταν επιτραπεί να ανοίξει και πάλι (το Castello di Rivoli Museo d’Arte Contemporanea ανήκει σε «πορτοκαλί ζώνη», άρα θα καθυστερήσει). Οι αναμένοντες υπομονετικά στην ουρά για να εμβολιαστούν θα μπορούν να βλέπουν τις εγκαταστάσεις νωπογραφιών της Ελβετίδας Claudia Comte, η οποία θα ετοιμάσει και ένα ακουστικό έργο τέχνης, έχοντας κατά νου το νέο κέντρο εμβολιασμού.

«Πάντα η τέχνη βοηθούσε, γιάτρευε και φρόντιζε – μάλιστα, κάποια από τα πρώτα μουσεία στον κόσμο ήταν νοσοκομεία» θύμισε η Christov-Bakargiev. «Τα κτήριά μας μπορούν να συνεχίσουν να υπηρετούν αυτόν τον σκοπό και να εκπληρώσουν την αποστολή μας: arte cura – η τέχνη βοηθά» τόνισε.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Ομήρου Οδύσσεια του Δημήτρη Μαρωνίτη διαδικτυακά στην ιστοσελίδα του ΚΘΒΕ

7/1/2021

Το διαδικτυακό ταξίδι με το μνημειώδες έργο της Οδύσσειας, όπως το απέδωσε με την αριστουργηματική του μετάφραση, ο μεγάλος συγγραφέας Δημήτρης Μαρωνίτης, συνεχίζεται στην ιστοσελίδα του ΚΘΒΕ.

Είκοσι τέσσερις ραψωδίες, 12.110 στίχοι, 10 χρόνων γεγονότα σε 41 ημέρες, αποτυπώθηκαν σε ένα έργο 23ων ωρών από τριάντα οκτώηθοποιούς του ΚΘΒΕ, που ένωσαν τις δυνάμεις τους υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Έφης Δρόσου.
Η πρώτη Ραψωδία της Οδύσσειας, διαθέσιμη στα οπτικοακουστικά μέσα του Οργανισμού (ιστοσελίδα: www.ntng.gr) από την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αποκάλυψε τη δίψα του φιλοθεάμονος κοινού του ΚΘΒΕ με τη θερμή του ανταπόκριση.Ἀθηνᾶς παραίνεσις πρὸς Τηλέμαχον. Μνηστήρων εὐωχία

Στην εναρκτήρια ραψωδία της Οδύσσειας, ο ποιητής καλεί τη Μούσα να αφηγηθεί τα γεγονότα της επιστροφής του Οδυσσέα στην πατρίδα του. Εκείνη ξεκινάει την ιστορία από το σημείο που ο Οδυσσέας βρίσκεται εγκλωβισμένος στο νησί της Καλυψώς και νοσταλγεί την πατρίδα του. Είναι τότε που οι Θεοί, εκτός από τον Ποσειδώνα, αρχίζουν να τον συμπονούν και αποφασίζουν να διευκολύνουν την επιστροφή του. Στέλνουν τον Ερμή στην Καλυψώ για να της ζητήσει να αφήσει τον Οδυσσέα ελεύθερο. Την ίδια στιγμή, η Αθηνά παίρνοντας τη μορφή του Μέντη, φτάνει στην Ιθάκη για να πείσει τον Τηλέμαχο να αναλάβει τις πρώτες του ευθύνες: να διώξει τους μνηστήρες, που με τις καταχρήσεις τους κατασπαταλούν την περιουσία του, και να ταξιδέψει στην Πύλο και στη Σπάρτη για να πάρει πληροφορίες για τον πατέρα του.

ΑΦΗΓΗΣΗ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΩΤΗΣ

ΔΙΑΣ : ΕΦΗ ΔΡΟΣΟΥ

ΑΘΗΝΑ – ΜΕΝΤΩΡ: ΛΙΛΙΑΝ ΠΑΛΑΝΤΖΑ

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΥΦΟΥΛΤΣΑΝΗΣ

ΠΗΝΕΛΟΠΗ : ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΜΗΤΡΗ

ΑΝΤΙΝΟΟΣ : ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΡΦΑΚΙΔΗΣ

Η συμμετοχή του κόσμου στη δημοσίευση / προβολή της β΄ ραψωδίας στις 4 Ιανουαρίου επισφράγισε την πρωτότυπη παραγωγή του ΚΘΒΕ, παρασύροντας όλους μας, ως συνταξιδιώτες της πρώτης θέσης όπως υπογραμμίζει και η σκηνοθέτης, στο «μακρύ δρόμο για το σπίτι»… ακολουθώντας τα βήματα του ήρωα.Ἰθακησίων ἐκκλησία. Τηλεμάχου ἀποδημία

Στη ραψωδία β(δεύτερη μέρα της Οδύσσειας)ο Τηλέμαχος συγκαλεί συνέλευση των Ιθακησίων στην οποία καταγγέλλει στους συμπολίτες του τις αυθαιρεσίες των μνηστήρων. Όσοι τον ακούν τον συμπονούν αλλά παραμένουν σιωπηλοί. Τότε ο Αντίνοος περνάει στην αντεπίθεση κατηγορώντας την Πηνελόπη ως υπεύθυνη για την κατάσταση αυτή. Προειδοποιεί μάλιστα, πως όσο εκείνη δεν αποφασίζει, οι μνηστήρες θα παραμείνουν στο σπίτι της. Ο Δίας στέλνει για συμπαράσταση στον Τηλέμαχο δύο αετούς που ερμηνεύονται από τον μάντη Αλιθέρση ως κακοί οιωνοί για το μέλλον των μνηστήρων. Οι μνηστήρες αγνοώντας τα λόγια του μάντη επιστρέφουν στο σπίτι του Τηλέμαχου ενώ η θεά Αθηνά παίρνει τη μορφή του Μέντορα, του φίλου του Οδυσσέα, και βοηθάει τον Τηλέμαχο να ξεκινήσει το ταξίδι.

ΑΦΗΓΗΣΗ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΩΤΗΣ

ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ : ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΟΛΥΖΩΝΗΣ

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΥΦΟΥΛΤΣΑΝΗΣ

ΑΝΤΙΝΟΟΣ : ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

ΠΗΝΕΛΟΠΗ : ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΜΗΤΡΗ

ΜΑΣΤΟΡΙΔΗΣ : ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΦΥΡΙΔΗΣ

ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΡΦΑΚΙΔΗΣ

ΑΘΗΝΑ – ΜΕΝΤΩΡ : ΛΙΛΙΑΝ ΠΑΛΑΝΤΖΑ

ΛΗΟΚΡΙΤΟΣ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΡΕΖΙΟΣ

ΜΝΗΣΤΗΡΑΣ Α’ : ΤΕΛΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ

ΜΝΗΣΤΗΡΑΣ Β’ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ : ΝΕΦΕΛΗ ΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα ταξίδι, άκρως επίκαιρο και διδακτικό που θα συνεχίσει να μας ενώνει διαδικτυακά με εβδομαδιαία περιοδικότητα προβολής μέχρι και την τελευταία ραψωδία.Παρασκευή 8 Ιανουαρίου - Οδύσσεια (ραψωδία δ)

Τὰ ἐν Λακεδαίμονι

Φτάνοντας στο παλάτι του Μενέλαου, ο Τηλέμαχος και ο Πεισίστρατος μένουν έκθαμβοι από τον πλούτο και την πολυτέλεια. Ο Μενέλαος τους φιλοξενεί και πριν μάθει ποιοι είναι περιγράφει τη μεγάλη θλίψη του για τον χαμό του αδελφού του αλλά και για την τύχη του Οδυσσέα. Μόλις εμφανίζεται η Ελένη αναγνωρίζει τον Τηλέμαχο εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον πατέρα του.

Αφηγούνται τότε με τη σειρά, πρώτα εκείνη και ύστερα ο Μενέλαος, δύο περιστατικά από την Τροία που μαρτυρούσαν την οξυδέρκεια και τις ικανότητες του Οδυσσέα. Την επόμενη μέρα ο Τηλέμαχος ρωτάει τον Μενέλαο αν ξέρει κάτι παραπάνω για την τύχη του πατέρα του. Τότε εκείνος του περιγράφει το ταξίδι του στην Αίγυπτο και τη συνάντησή του με τον γέροντα Πρωτέα, ο οποίος του φανέρωσε πως ο Οδυσσέας ήταν αποκλεισμένος στο νησί της Καλυψώς.

Την ίδια ώρα στην Ιθάκη, οι μνηστήρες με αρχηγό τον Αντίνοο αποφασίζουν να στήσουν ενέδρα στον Τηλέμαχο και με την επιστροφή του να τον σκοτώσουν. Τα νέα τα μαθαίνει και η Πηνελόπη και αρχίζει να θρηνεί. Στον ύπνο της εμφανίζεται η θεά Αθηνά, με διαφορετική μορφή, για να την παρηγορήσει.

ΑΦΗΓΗΣΗ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΩΤΗΣ
ΕΤΕΩΝΕΑΣ : ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΤΑΡΑΚΤΣΗΣ
ΜΕΝΕΛΑΟΣ : ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΑΙΒΑΖΟΓΛΟΥ
ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΥΦΟΥΛΤΣΑΝΗΣ
ΕΛΕΝΗ : ΕΥΑΝΘΙΑ ΣΩΦΡΟΝΙΔΟΥ
ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ : ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΡΩΤΕΑΣ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΕΙΜΕΝΗΣ
ΕΙΔΟΘΕΗ : ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΟΥΡΕΓΚΑ
ΝΟΗΜΩΝ : ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΙΣΛΗΣ
ΠΗΝΕΛΟΠΗ : ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΜΗΤΡΗ
ΜΕΔΩΝ : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΛΙΝΙΚΟΣ
ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ : ΝΕΦΕΛΗ ΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΝΗΣΤΗΡΑΣ B’ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΝΤΙΝΟΟΣ : ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ
ΑΘΗΝΑ : ΛΙΛΙΑΝ ΠΑΛΑΝΤΖΑ
Το πρόγραμμα δημοσίευσης των επόμενων ραψωδιών μπορείτε να το δείτε εδώ

ΜΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Το εγχείρημα, λόγω των υγειονομικών κανονισμών είναι πολύμηνα εξελίξιμο. Σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές «πρόβες ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν. Ωστόσο είχαμε ενθουσιαστεί γι’ αυτή την ομαδική δράση σε παράλληλα σύμπαντα που όμως έφερε στο φως κάτι που ποτέ προηγούμενα δεν είχε ξαναγίνει. Παίρναμε τα κείμενα και από απόσταση τα μελετούσαμε. Ακούγαμε τον ίδιο τον Μαρωνίτη που κατά το παρελθόν είχε διαβάσει το έργο του. Ύστερα φορώντας μάσκες και τηρώντας αποστάσεις, μόνοι ο καθένας, αποδίδαμε μπροστά στα μικρόφωνα τους χαρακτήρες. Με την τεχνική του μοντάζ, που διήρκησε ώρες ατέλειωτες, φθάσαμε στο προσδοκώμενο, να υλοποιηθεί δηλαδή ακέραιο ηχογράφημα του έργου που ο ακροατής θα μπορεί να απολαύσει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του ΚΘΒΕ με το πάτημα ενός κουμπιού».

Η Διανομή

Το έργο των 24ων κεφαλαίων, όσα και τα γράμματα της αλφαβήτου που με αυτά αριθμείται, που επίσημα καταγράφεται περί τον 6ο αιώνα π.Χ στην αρχαία Αθήνα κατ’ εντολή του Πεισίστρατου ή του Ιππάρχου, με στόχο να απαγγελθεί από Ραψωδούς στις γιορτές των Παναθηναιων χωρίστηκε απ’ τους Αλεξανδρινούς σε τρεις υπο-ενότητες:

Την «ΤΗΛΕΜΑΧΕΙΑ» (α-δ) όπου ο γιος του Οδυσσέα, ο Τηλέμαχος αναζητά τον πατέρα του, τη «ΦΑΙΑΚΙΔΑ» ή αλλιώς «ΝΟΣΤΟ» (ε-ν) στην οποία ο ήρωας αφηγείται στους Φαίακες τις περιπέτειες μέχρι να φθάσει στην Ιθάκη και τη «ΜΝΗΣΤΗΡΟΦΟΝΙΑ» (ξ-ω), που περιγράφει την τιμωρία των μνηστήρων.Συντελεστές:

Σκηνοθεσία- Συντονισμός: Έφη Δρόσου
Πρωτότυπη Μουσική σύνθεση: Διονύσης Κωνσταντινίδης
Φωτογραφικά εξώφυλλα: Τάσος Θώμογλου

Ηθοποιοί: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Νεφέλη Ανθοπούλου, Μελίνα Αποστολίδου, Γιάννης Γκρέζιος, Νατάσα Δαλιάκα, Θανάσης Δισλής, Δημήτρης Διακοσάββας, Έφη Δρόσου, Τέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Μαρία Καραμήτρη, Γιάννης Καραμφίλης, Νίκος Κολοβός, Νίκος Κουσούλης, Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Νίκος Μήλιας, Δημήτρης Μορφακίδης, Χρήστος Νταρακτσής, Γιάννης Παλαμιώτης, Λίλιαν Παλάντζα, Βασίλης Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Χρήστος Παπαδημητρίου, Θοδωρής Πολυζώνης, Μαριάννα Πουρέγκα, Θανάσης Ραφτόπουλος, Θανάσης Ρέστας, Βασίλης Σεϊμένης, Βασίλης Σπυρόπουλος, Πολυξένη Σπυροπούλου, Γιώργος Σφυρίδης, Ευανθία Σωφρονίδου, Στέργιος Τζαφέρης, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Μάρα Τσικάρα, Δημήτρης Τσιλινίκος, Άννυ Τσολακίδου, Θάνος Φερετζέλης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας.

«Οπτικοποιώντας την ανθρωπότητα»: Η πρώτη δράση του Δικτύου Μουσείων Σύγχρονου Πολιτισμού

28/12/2020

Το πρώτο επίσημο «παρών» του δηλώνει το Δίκτυο Μουσείων Σύγχρονου Πολιτισμού του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού με την ψηφιακή έκθεση «Οπτικοποιώντας την ανθρωπότητα», που είναι πλέον διαθέσιμη στην πλατφόρμα res.momus.gr.

Στην έκθεση παρουσιάζονται περισσότερα από 100 έργα τέχνης 62 καλλιτεχνών από τις συλλογές των φορέων που συμμετέχουν στο Δίκτυο (Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης [ΕΜΣΤ], Μητροπολιτικός Οργανισμός Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης [MOMus]).

Όπως ενημερώνει με ανακοίνωσή του το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, με την επιλογή των έργων επιχειρείται η αποτύπωση, όχι μόνο της παγκόσμιας ανθρωπιστικής και οικονομικής κρίσης στην Covid-19 εποχή, αλλά και άλλων, πρωτόγνωρων προκλήσεων που η ανθρωπότητα καλείται να αντιμετωπίσει και που σχετίζονται με την αυξανόμενη οικονομική ανισότητα, το ανεξέλεγκτο κλίμα φόβου, τον αυθαίρετο περιορισμό ατομικών ελευθεριών και την εργασιακή αβεβαιότητα. Προκλήσεις που καθιστούν πιο επίκαιρη από ποτέ τη συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, 70 χρόνια μετά την υπογραφή της Ευρωπαϊκής Διακήρυξης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Η έκθεση «Οπτικοποιώντας την ανθρωπότητα» προκρίνει την επουλωτική δύναμη της τέχνης που μπορεί να ξεπεράσει εμπόδια όπως η γλώσσα, η κουλτούρα και η πολιτική. Διαρθρωμένη σε τρεις ενότητες, κάθε μία από τις οποίες περιλαμβάνει έργα και από τους τρεις συμμετέχοντες φορείς-μέλη του δικτύου, η έκθεση καταγράφει, ερμηνεύει και αποκαλύπτει αλήθειες πέρα από το ορατό, παρουσιάζει, άλλοτε με ευθύ και άλλοτε με υπαινικτικό τρόπο, εικόνες θάρρους και αδικίας, ελπίδας και απελπισίας, μικρές και μεγάλες επιτυχίες και αποτυχίες του ανθρώπου να προστατέψει τον άνθρωπο.

Πιο συγκεκριμένα, η πρώτη ενότητα με τίτλο «Animus Immortalis Est» θίγει το ζήτημα της αξίας της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, σε μια εποχή που ο φονταμενταλισμός, ο φασισμός, ο θρησκευτικός εξτρεμισμός και η τρομοκρατία απειλούν τις ανθρωπιστικές αξίες πάνω στις οποίες δομήθηκε η Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η δεύτερη ενότητα με τίτλο «Κάτι Σαν Σπίτι» ασχολείται με την έννοια της Εστίας τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά: η παγκοσμιοποίηση έχει μετατρέψει εκατομμύρια ανθρώπους από πολίτες σε μετανάστες, ενώ το δικαίωμα στην κατοικία, στην ασφάλεια αλλά και στον αυτοπροσδιορισμό είναι λιγότερο δεδομένα από ποτέ. Τι σημαίνει «σπίτι» για τον καθένα από μας;

Η τρίτη ενότητα με τίτλο «Κλιματική Κρίση» παρουσιάζει έργα που στόχο έχουν να καταδείξουν το μείζον ζήτημα της κλιματικής αλλαγής και των μοιραίων περιβαλλοντικών, κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεών της, οι οποίες είναι ήδη παγκοσμίως αισθητές. Οι καλλιτέχνες θέτουν το ερώτημα εάν η ανθρωπότητα δύναται να διορθώσει τα περιβαλλοντικά λάθη της.

Το Δίκτυο Μουσείων Σύγχρονου Πολιτισμού ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Διεύθυνσης Εικαστικών, Αρχιτεκτονικής, Φωτογραφίας και Μουσείων Σύγχρονου Πολιτισμού του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και λειτουργεί υπό τη μορφή συνεργατικής πλατφόρμας στην οποία συμμετέχουν οι εποπτευόμενοι μουσειακοί φορείς σύγχρονου πολιτισμού της χώρας. Η ιδέα προέκυψε από τη διεθνή μουσειακή πρακτική για τη δημιουργία ενός πλέγματος συνεργειών και συνεργασιών με στόχο την εξοικονόμηση πόρων, την εξεύρεση συνεργατικών τρόπων και εργαλείων, την ανταλλαγή τεχνογνωσίας και την από κοινού ανάδειξη των έργων που ανήκουν στις δημόσιες συλλογές της χώρας.

Η ψηφιακή έκθεση «Οπτικοποιώντας την ανθρωπότητα» αποτελεί την πρώτη επίσημη δράση του Δικτύου για την οποία συνεργάστηκαν η Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) και ο Μητροπολιτικός Οργανισμός Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης (MOMus). Εγκαινιάστηκε μ' αυτόν τον τρόπο ένα συλλογικό εκθεσιακό εγχείρημα, στο οποίο για πρώτη φορά τα μεγαλύτερα μουσεία μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης της χώρας συνεργάστηκαν για την υλοποίηση μιας υψηλού επιπέδου διεθνούς έκθεσης αφιερωματικού χαρακτήρα.

Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των παρακάτω καλλιτεχνών:

Αλέξης Aκριθάκης, Δημήτρης Αληθεινός, Ζίαντ 'Ανταρ, Δημήτρης Αντωνίτσης, Θανάσης Απάρτης, Αχιλλέας Απέργης, Γεώργιος Βακιρτζής, Γιώργος Γεροντίδης, Αλέξανδρος Γεωργίου, Απόστολος Γεωργίου, Φρανθίσκο Γκόγια υ Λουθιέντες (Francisco Goya y Lucientes), Νικόλαος Γύζης, Γιώργος Γυπαράκης, Δανιήλ (Παναγόπουλος), Γιώργος Ζογγολόπουλος, Γεώργιος Ιακωβίδης, Χριστίνα Κάλμπαρη, Ορέστης Κανέλλης, Βλάσης Κανιάρης, Βάσος Καπάνταης, Βάσω Κατράκη, Ντέμπορα Κέλι & Τίνα Φάιβας (Deborah Kelly & Tina Fiveash), Δημοσθένης Κοκκινίδης, Λάζαρος Λαμέρας, Γιώργος Λάππας, Ανδρέας Λόλης, Νικηφόρος Λύτρας, Ρενέ Μαγκρίτ (René Magritte), Μέμος (Αγαμέμνων) Μακρής, Αντρέα Μαντένια (Andrea Mantegna), Κατερίνα Μαρούδα, Κάρλος Μότα (Carlos Motta), Μανώλης Μπαμπούσης, 'Αντρεα Μπάουερς (Andrea Bowers), Χρόνης Μπότσογλου, Λία Ναλμπαντίδου, Φρέια Ναγιάντε (Freya Najade), Σολομών Νικρίτιν (Solomon Nikritin), Χρύσα Νικολέρη, Τζορτζ Οσόντι (George Osodi), Γιάννης Παντελίδης, Θοδωρής Παπαδάκης, Ηλίας Παπαηλιάκης, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Ρένα Παπασπύρου, Κωνσταντίνος Παρθένης, Γιάννης Παρμακέλης, Λιουμπόβ Ποπόβα, Ρέμπραντ Χάρμενσζ φαν Ρέιν (Rembrandt Harmensz van Rijn), Ομέντ Σαλεχί, Σαντιάγκο Σιέρα, 'Αρτεμις Σκεύα, Σωτήρης Σόρογκας, Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος), Αθηνά Τάχα, Νίκος Τρανός, Κώστας Τσόκλης, Μισέλ Φρανσουά (Michel François), Τάσος Χριστάκης, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Αλέξανδρος Ψυχούλης.

 Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νέα αρχαιολογικά ευρήματα έφερε στο φως το λιώσιμο των πάγων στην Νορβηγία. Ερευνητές ανακάλυψαν αρχαία εργαλεία και όπλα από τη Νεολιθική εποχή, που πιθανά χρησίμευαν στο κυνήγι ταράνδων πριν από 5.400 χρόνια.

Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική, ωστόσο δείχνει και το τρομακτικό πρόσωπο της κλιματικής αλλαγής, αφού φαίνεται πώς λιώνουν παγετώνες χιλιάδων ετών, όπως εξηγεί ο Μάρτιν Κάλαναν αρχαιολόγος στο Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας.

Ο Κάλαναν και οι συνεργάτες του, κάθε καλοκαίρι περνούν πεζοί τα βουνά Τρολχαιμ και Ντοβρ, νότια της περιοχής Τροντχαιμ στη Νορβηγία, ακολουθώντας το λιώσιμο των πάγων. Την τελευταία φορά, ένα μεγάλο τμήμα παγετώνα έλιωσε αποκαλύπτοντας ένα αρχαίο τόξο και βέλη θαμμένα στο χιόνι για χιλιετίες. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το τόξο ήταν ηλικίας 3.800 ετών, ενώ το αρχαιότερο από τα βέλη είχε κατασκευαστεί πριν από 5.400 χρόνια.
Κανείς δεν ξέρει ακριβώς σε ποιον ανήκαν τα αρχαία όπλα, αλλά το τόξο και τα βέλη έχουν σχέδια που είναι εντυπωσιακά παρόμοια με αυτά που βρέθηκαν χιλιάδες μίλια μακριά σε άλλα παγωμένα τοπία , όπως το Γιούκον, εξηγεί ο Κάλαναν.

«Οι άνθρωποι στη Νορβηγία , δεν είχαν καμία επαφή με τους ανθρώπους στο Γιούκον, αλλά έχουν τις ίδιες μεθόδους προσαρμογής στις καιρικές συνθήκες» δήλωσε ο Κάλαναν και πρόσθεσε «μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, οι άνθρωποι ενεργούσαν με τον ίδιο τρόπο»

Ωστόσο οι επιστήμονες εκφράζουν και την ανησυχία τους για τα νέα δεδομένα: «Το λιώσιμο των πάγων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και στην αρχαιολογία, αφού ο πάγος διατηρεί τα υλικά προστατευμένα από το χρόνο, ενώ όταν οι πάγοι λιώνουν, τα αρχαιολογικά ευρήματα εκτίθενται και είναι ευάλωτα μέχρι να τα βρουν οι ερευνητές»

Η Παραγωγή είναι της Fimi Culture με έδρα τη Φραγκφούρτη, Γερμανία.

Ταυτότητα Ντοκιμαντέρ:

Επιμέλεια κειμένου : Δημήτρης Καρασάββας, Ανδρονίκη Χριστάκη
Σκηνοθεσία : Ανδρονίκη Χριστάκη
Αφήγηση : Στέλλα Φυρογένη
Διεύθυνση Φωτογραφίας : Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μοντάζ : Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur
Μουσική επιμέλεια : Ανδρονίκη Χριστάκη
Εταιρία Παραγωγής : Fimi Culture

Διάρκεια: 52 λεπτά

Αυτές ήταν πληροφορίες, μετά ήρθε η επίσκεψη και μαζί της και η γνώση, η προσωπική επαφή και η εμπειρία. Και εκεί κάπου γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία ενός οδοιπορικού στη χώρα της Πρέσπας.

Το ντοκιμαντέρ για λόγους οπτικής ποιότητας και συνδυασμένων χρήσεων, παράγεται με την τεχνική 4Κ και φιλοδοξεί να προβληθεί σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό καθώς και σε τηλεοπτικά κανάλια στην Ευρώπη.

Η Παραγωγή είναι της Fimi Culture με έδρα τη Φραγκφούρτη, Γερμανία.

Ο καρχαρίας από τα «Σαγόνια του Καρχαρία» στο μουσείο των Όσκαρ



Σχεδόν μισό αιώνα αφότου τρομοκρατούσε τους λουόμενους στα «Σαγόνια του Καρχαρία», το ομοίωμα του καρχαρία μήκους σχεδόν 8 μέτρων έφθασε στο πολυαναμενόμενο μουσείο των Όσκαρ, στο Λος Άντζελες, μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο.

«Ο Μπρους ο καρχαρίας», όπως βαπτίστηκε σύμφωνα με τον δικηγόρο του σκηνοθέτη Στίβεν Σπίλμπεργκ, Μπρους Ράμερ, αιωρείται πλέον σε ύψος 9 μέτρων από το πάτωμα, στον τρίτο όροφο του μουσείου, που αναμένεται να ανοίξει στις 30 Απριλίου του 2021.

Ο καρχαρίας είναι το τελευταίο μοντέλο που δημιουργήθηκε για τα γυρίσματα της ταινίας του 1975. Καθώς τα σαγόνια του, πλάτους άνω του ενάμιση μέτρου, δεν περνούσαν από τις πόρτες του ασανσέρ του μουσείου, χρειάστηκε να περάσει το ομοίωμα από το παράθυρο, με τη βοήθεια γερανού.

«Είναι το τέλος ενός μακρύ ταξιδιού για τον Μπρους, από τότε που τον αποκτήσαμε το 2016 και δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι καθώς τον υποδεχόμαστε στο νέο του σπίτι», είπε ο πρόεδρος του μουσείου Μπιλ Κράμερ.

Με βάρος άνω του μισού τόνου, ο Μπρους είναι προς το παρόν το πιο επιβλητικό έκθεμα της συλλογής του μουσείου των Όσκαρ, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα διάσημα κόκκινα παπούτσια της Τζούντι Γκάρλαντ στον «Μάγο του Οζ» ή την κάπα του Δράκουλα που φορούσε ο Μπέλα Λουγκόσι στην ταινία του 1931.

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στα ερείπια της Πομπηίας τα λείψανα ενός πλούσιου κι ενός σκλάβου


Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα πολύ καλά διατηρημένα λείψανα δύο ανδρών που κάηκαν ζωντανοί κατά την έκρηξη του ηφαιστείου, το οποίο κατέστρεψε ολοσχερώς την αρχαία πόλη της Πομπηίας το 79 μΧ, ανακοίνωσε σήμερα Σάββατο 21 Νοεμβρίου ο υπουργός Πολιτισμού της χώρας.

Ο ένας εξ αυτών ήταν πιθανόν ένας άνδρας υψηλού στάτους, ηλικίας μεταξύ 30 και 40 ετών, που έφερε ίχνη ενός μάλλινου μανδύα κάτω από τον λαιμό του.

Ο δεύτερος, πιθανόν ηλικίας 18-23 ετών, ήταν ντυμένος με έναν χιτώνα και είχε αρκετούς σπασμένους σπονδύλους, κάτι που δείχνει πως ήταν σκλάβος, ο οποίος έκανε βαριές δουλειές.

Τα λείψανα βρέθηκαν στην Τσίβιτα Τζιουλιάνα, 700 μέτρα βορειοδυτικά του κέντρου της αρχαίας Πομπηίας, σε έναν υπόγειο θάλαμο στην περιοχή των ανασκαφών σε μια έπαυλη.

Τα δόντια και τα οστά των ανδρών διατηρήθηκαν και τα κενά από τα μαλακά μόριά τους γεμίστηκαν με γύψο, τον οποίο άφησαν να σκληρύνει, για να αποκαλυφθεί το περίγραμμα του σώματός τους.

«Τα δύο θύματα πιθανόν αναζητούσαν καταφύγιο, όταν παρασύρθηκαν από το πυροκλαστικό ρεύμα στις περίπου 9 το πρωί», δήλωσε ο Μάσιμο Οσανά, ο διευθυντής του αρχαιολογικού χώρου.

«Ο θάνατός τους επήλθε από θερμικό σοκ, όπως δείχνουν τα σφιγμένα πόδια και χέρια τους».

Σε μια ανακοίνωση, ο υπουργός Πολιτισμού Ντάριο Φραντσετσίνι είπε ότι η ανακάλυψη υπογραμμίζει το στάτους της Πομπηίας ως ένα «απίστευτο μέρος για έρευνα και μελέτη».